Özetle, Ben.



Ask me anything   Submit

SON

Kim yazacağı ilk başlık olarak bunu seçer ki ? Eğer bu bir sonsa onca şey söylemenin ne anlamı var ki ? Çünkü bugün bir ” bir hikaye Son buluyor, bitiyor.” 

       Şu güne kadar karamsarlık kustum. Hep olumsuz düşündüm, hep mutsuz oldum. Zamanla değişir dedim, zamanla olur belki, hayat uzun. Olmadı. Hayatımda hiçbir şey zamanında ve yerinde olmadı. Çok istedim. Çok hayal kurdum. Yorulmadan, yormadan mutlu olmak istedim. Bugün de olmadı. Yakışmıyor sanırım üzerime mutluluk, bana hep ya bir beden büyük ya küçük geliyor. Uymuyor sanki, herkeste o kadar güzel gözüküyor ki oysa..  Hayallerimi değiştirdim. İnat ettim aldım başımı geldim İstanbullara. Belki değişir her şey dedim. Belki ben de güzel olurum aynalar karşısında diye. Yine olmadı. Uğraştım, direndim, yalvardım, çok koştum, çok hırpalandım. Çok sevdim. Çünkü sevmek istedim. Yapayalnızdım bu şehirde, kimsem yoktu.

Şimdi körü kürüne sevmenin cezasını çekiyorum bunları yazarken. Daha farklı şeyler anlatmak isterdim ilk yazımda, liseli ergenler gibi aşk acısını paylaşmak değildi amacım.

Bir kaç saat önce öğrendim her şeyi. Nasıl da salak yerine konulduğumu, nasıl da saf olduğumu. Hiç yaşamamıştım, anlatırlardı, duyardım, anlamış gibi yapardım, yaşayanlara üzülürdüm, çoğu zaman üzülmüş gibi yapardım. Şimdi bu da oldu, ohh rahatım. Yaşasın ben de ALDATILDIM.

Belki girmedi yatağına, belki sarılmadı, belki kendine çekip deli gibi öpmedi, her dakika onu düşünüp delice arzulamadı, belki kıskançlık krizlerine girmedi. Ama olsun.. O kız benim arkadaşımdı, hem de çok yakın.

Öğrendim ki bok gibi bir şeymiş bu. Günlerce bana bakıp, beni salak yerine koymuş. Sevmeleri sahteymiş, o sarılmaları, söylediği tüm güzel şeyler, kurduğu hayalleri, derin derin bakmaları, tatlı öpücükleri.. Allahın cezası her yaptığı aslında YALANmış.. 

Ve her kavgada, her tartışmada alttan aldığım her şey, içime attığım tüm o sayıp sövmeler aslında beni sevmeyen biri içinmiş. İşte o muhteşem soruyu soruyorum kendime ” Değdi mi?”  Tüm o gözyaşlarına, özürlerine, asık suratla dolaşmana, uykusuz kaldığın gecelere, affettirmek için yaptığın tüm çabalarına değdi mi şimdi ?Cevap açık ve net : tabi ki değmedi ! 

Duvarlar örmüştüm etrafıma, kolay yıkılmayan. Kimse giremeyecekti ben gerçekten istemeden. Sonra biri geldi, yıktı tüm duvarlarımı. Kurallar, verilmiş sözler, tecrübeler yalan oldu. Tebrikler, İyi halt yedim.

Düşünüyorum. Suçlu kim ? Ben miyim ? O mu ? Bunu benden günlerce haftalarca saklayan arkadaşım mı ? 

Aslında biz kızlar çok duygusal yaratıklarız. Bizi sevdiğini söyleyen herkese kolayca inanabiliyoruz, aslında inanmak istiyoruz. Sevilmek istiyoruz, yanımızda olsunlar istiyoruz, sarsınlar bizi kollarının arasına hiç bırakmasınlar hep bizi sevsinler istiyoruz. Onlara güvenmesekte inanmak istiyoruz.

Ben inandım, çok istedim, sevdim, sevilmekti tüm derdim.Ama Olmadı. Bugün bu hikayenin sonu geldi. Hak ettim mi bunu bilmiyorum, bu kez farklı olsun diye fazla iyi niyetliydim, belki ondandır tüm bu olanlar.Yanlış yer - yanlış zaman - yanlış insan üçlemesini bulduğum için kendimi tebrik ediyorum. Bilmiyorum hala yanlış olan neydi. Ya ben az geldim, ya o çok istedi. Çok kızgınım, çok kırgınım ama en çokta pişmanım.  Ama şu canımı sıkıyor ” Hiç hak etmediğim halde burada şarkılar dinleyip küfürler edip ağlıyorum. O bok beyinli hiç bir şey olmamış gibi memnun hayatından bir sigara yakıp keyfine bakıyor ya işte adalet bunun neresinde ? “  Birazdan dışarı çıkıp bu şehrin canına okuyacağım. Sevmenin, aşık olmanın, gururu çöpe atmanın, her şeyden önce onu düşünmenin, birlikte uyanmayı hayal etmenin mümkün olmadığı günler diliyorum kendim için. Şimdi o siktriboktan hayatında üzdüğün kadar üzülmeni istiyorum. Biten tek kişilik hikayemin son satırıydı bunlar. 

                   Ve SON…